Monofilament hechtdraad bestaat uit één enkele draad; gevlochten hechtdraad uit meerdere vezels. Het verschil bepaalt het infectierisico, de hanteerbaarheid en de knoopvastheid. Lees wanneer u welk type kiest.

Monofilament versus gevlochten Hechtdraad: wanneer kiest u welke?

De structuur van hechtdraad — monofilament of gevlochten — heeft directe invloed op het infectierisico, de weefselreactie, de hanteerbaarheid en de knoopvastheid. Kennis van dit onderscheid is essentieel voor elke professional die hechtingen plaatst.

Monofilament hechtdraad

Monofilament draad bestaat uit één enkele, ononderbroken vezel. De gladde oppervlakte biedt minder aanhechtingspunten voor bacteriën en glijdt soepel door weefsel.

• Voordelen: Laag infectierisico, minimale weefselreactie, glad door weefsel
• Nadelen: Meer geheugeneffect (springt terug), minder knoopvastheid — extra knopen vereist
• Voorbeelden: Ethilon, Monocryl, Prolene, PDS II

Gevlochten hechtdraad

Gevlochten (multifilament) draad bestaat uit meerdere vezels die samen zijn gevlochten of gedraaid. Dit geeft meer flexibiliteit en betere knoopvastheid, maar de structuur kan bacteriën vasthouden.

• Voordelen: Uitstekende knoopvastheid, soepel in de hand, makkelijk te hanteren
• Nadelen: Hoger infectierisico door capillaire werking (wick-effect), meer weefselreactie
• Voorbeelden: Vicryl, Ethibond, Mersilene, Catgut gedraaid

Vergelijkingstabel

Praktische richtlijn

• Geïnfecteerd of gecontamineerd weefsel: altijd monofilament
• Cardiovasculaire chirurgie: monofilament (Prolene)
• Inwendig weefsel, laag infectierisico: gevlochten resorbeerbaar (Vicryl)
• Huidhechting: monofilament niet-resorbeerbaar (Ethilon) of monofilament resorbeerbaar subcuticulair (Monocryl)
• Dentaal: gevlochten resorbeerbaar (Vicryl 4-0 of 5-0) of monofilament (Ethilon 5-0)